Przyczaił się na mnie Daddy Long Legs. I boję się zgasić światło.

Damon Albarn. Co za gość! Niesamowicie utalentowany artysta. Ciekawe jak się żyje z takim człowiekiem? Jaki jest gdy zaczyna tworzyć? Czy zmienia się w cichego, mrukliwego faceta, który chowa się w swoim studio i absolutnie nie można mu przeszkadzać? Czy może pisze genialny kawałek siedząc w salonie z dziećmi, z jazgotem gier video czy telewizora w tle? Eee, to chyba nie. Może więc coś bardziej pośrodku. Siada na swojej gustownie urządzonej werandzie i tam popijając kawę, nagle, zaczynają mu w głowie płynąć te wszystkie melodie. I zupełnie bez wysiłku, lub wręcz przeciwnie, tworzy to:

Uwielbiam te dzieciaki. Są kapitalne. 

Dwa (no dobra, cztery) odcinki później mogę powiedzieć, że się wciągnęłam. The Wire przypomina mi nieco The Shield, choć ten ostatni był jeszcze brzydszy, mocniejszy i miał demonicznego Vica Mackey'a. No i cały ten wątek z napadem na pociąg z forsą armeńskiej mafii. Tak czy siak, w obu przypadkach police drama at its best.
Inna sprawa, że mam słabość do policyjnych seriali.

O maj gad. The Wire. Znalazłam własnie w necie. A ja się zastanawiałam jak zagospodaruje sobie ten piękny dzień.

Wczoraj mała Dziewczynka skończyła rok. Z tej okazji wybraliśmy się pod namiot. A tam:

spacerowaliśmy

uczyliśmy się rozpalać ognisko

 

 zdrowo jedliśmy

 sprawdzaliśmy kalosze

cieszyliśmy się przestrzenią, słońcem

 i chmurami

oraz

 obcowaliśmy z ogniem

 i próbowaliśmy się wyspać.

To akurat była porażka. Było mi cholernie zimno, Dziewczynka jak zawsze średnio spała i miałam wrażenie, że ta noc trwa w nieskończoność.

Mimo chłodnej i nieprzespanej nocy były to wspaniałe dwa dni. I jak ustaliliśmy będą to narodziny nowej, świeckiej tradycji spędzania dziewczynkowych urodzin pod namiotem.
Dużo zdrowia Córeczko. Zdobywaj świat;)